Waddeneiland Terschelling

Terschelling is één van de grootste Nederlandse Waddeneilanden en vormt een op zichzelf staande gemeente in de Waddenzee. Het is gelegen ten oosten van Vlieland en ten westen van Ameland. Aan alle kanten wordt het eiland ten slotte begrensd door de Noordzee in het noorden en de Waddenzee in het zuiden. Meer dan de helft van de bijna vijfduizend inwoners die op het eiland woont is woonachtig in de grootste dorp van het eiland: West-Terschelling, dat ook direct de hoofdplaats van het eiland is. De rest van de bevolking is vooral woonachtig in dorpen als Midsland, Hoorn, Formerum, Lies en Oosterend.

Zoals de ongeschreven regel op de meeste Waddeneilanden geldt hangt de economie voor een groot deel af aan het aantal toeristen dat het eiland jaarlijks bezoekt. Verder wordt er door de plaatselijke bevolking veel aan visserij gedaan. De visserij centreert zich vooral rond de haven in de hoofdplaats West-Terschelling dat gelegen is in het zuidelijke gedeelte van het eiland.

De inwoners van Terschelling spreken voornamelijk dialecten die zijn gebaseerd op de Hollandse en Friese dialecten. Door de invloed van honderden toeristen per jaar ebt de invloed van het plaatselijke dialect echter af, waardoor vooral aan de westkant het Nederlands de overhand neemt. Aan de oostkant is dit tamelijk minder, hoewel ook hier het verschil merkbaar wordt.

Vlieland

Vlieland is een van de kleinere eilanden van de Nederlandse vakantie Waddeneilanden wat betreft breedte en inwoneraantal. Het eiland heeft slechts elfhonderd inwoners, waarvan het overgrote deel woonachtig is in het enige echte dorp van het eiland: Oost-Vlieland. De overige honderd bewoners leven in de kleine kernen om het dorp heen. Het dorp Oost-Vlieland vormt tevens de hoofdplaats van de gemeente Vlieland dat bestuurlijk weer deel uitmaakt van de provincie Friesland, zoals dat ook zo is bij de gemeente Terschelling. De gemeente Vlieland ligt ten oosten van het Noord-Hollandse schiereiland Texel en ten westen van het eerder genoemde Terschelling.

De bewoners van Vlieland leven voornamelijk van het toerisme. Jaarlijks trekken duizenden Nederlanders naar het eiland om daar de vakantie door te brengen. Een andere bron van inkomsten vormt de visserij die een voornaamste plaats inneemt voor de bewoners van het eiland. Mede door de gunstige ligging van de eigen haven in het zuiden is de visserij een belangrijk onderdeel, naast het toerisme, dat geld oplevert.

Het oorspronkelijke dialect dat gesproken werd op Vlieland was het Vlielands. Het dialect mag op sommige woorden na echter als dood bestempeld worden; de laatste officiele spreekster overleed in 1993. Ondanks de ligging wordt er geen Fries gesproken, maar heeft het Nederlands de overhand met enkele typische, Vlielandse woorden.

Het eiland is ruim twintig kilometer lang en heeft door de ligging aan twee zeeën de beschikking over een lange, brede kustlijn. Het strand vormt de grootste trekpleister, naast de bekende vuurtoren, de zuidelijk gelegen haven en het pittoreske dorp met haar winkels en restaurants.